تقدیر بی تقصیر نیست

داخل ماشین فکرم همش پی این بود که چه چیزهایی قرار است از دهانش بشنوم. من  به او گفته بودم فرار نمی کنم، گفته بودم می ‏مانم پس هرچه می گفت نباید  عکس العمل نشان میدادم یا پریشان می شدم، باید مثل خودش گوش میدادم، نباید  سوال می پرسیدم، ‏باید می گذاشتم حالا که تصمیم گرفته حرف بزند، هرچه  میخواهد بریزد بیرون و خودش را راحت کند. مشخص بود خودش هم ‏خسته و نالان  است. آخر مگر یک آدم چقدر می تواند این همه حرف را در دلش نگه دارد؟ آدم  باید با یکی حرف بزند. باید خودش ‏را خالی کند. راحت کند. عذابی که میکشد  را از جانش بیرون بکشد و خلاص شود. ‏