امپراطور

عادت کرده بودم زود دل نبندم، زود شاد نشوم، زود دل خوش نکنم... به هیچ چیز  و هیچ نشانی که اگر می‌کردم کلاهم پس معرکه بود و تا به حال صد بار قافیه  را باخته بودم. زمان مرا سنگی کرد و مرد بار آورد...سنگینی حس و نگاهی به خلوت و تنهایی‌ام تلنگر می‌زد. چشم چرخاندم و نگاهم در نگاه خیره آن سوی دیوار، داخل قاب پنجره‌ای آشنا قفل شد.دست به سینه زده و طوری که به یک نقاشی با ارزش خیره می‌شوند, خیره‌‌ی  من بود جوابش را با نگاهی مثل خودش دادم. عمیق و سوزاننده... چند  لحظه...چند دقیقه... بالاخره چشم هایش را روی هم گذاشته اعلام شکست کرد!لبخندی دردآلود روی لبم جا خوش کرد، خلوت این پنجره ترک برداشته بود...ترکی بی‌صدا و عمیق! قبل از این‌که شیشه‌های این ترک روی سرم آوار شوند باید می‌رفتم.بی‌صدا پنجره را بستم و از آن فاصله گرفتم. عادت کرده بودم زود دل خوش نکنم...زود دل نبندم!