سکوت سرد

با تموم شدن تعطیلات تابستان، من دوباره به‌شیراز برگشتم. زمان انتخاب واحد  این بار درس پویارو هم برداشتم. احساس می‌کردم دلم براش تنگ شده، با  این‌که شب رسیدم به‌شیراز با پریسان دنبالم اومده بودن و من دیده بودمش اما  باز هم احساس دلتنگی می‌کردم. با انتخاب درسش می‌تونستم لااقل یک روز در  هفته ببینمش. در مقابل تغییر رفتار من پویا هم تغییر کرده بود دیگه برای من  خشک و جدی نبود غیر از دانشگاه بهم توجه می‌کرد. توی دانشگاه هم تا جایی  که موقعیتش اجازه می‌داد از هیچ توجهی فروگذار نمی‌کرد و خیلی مهربون شده  بود. گاهی می‌رفتم خونشون و در حضور پریسان مشکلات درسیم رو برطرف می‌کرد.  کلا دنیا شده بود به‌کام من و توی آسمونا سیر می‌کردم، غرق خوشی بودم. با  هرتوجه پویا به‌آسمونا پرواز می‌کردم دیگه می‌دونستم عاشقش شدم. هروقت هم  توی کلاس دختری ازش تعریف می‌کرد تا حد انفجار پیش می‌رفتم و اون لحظه دلم  می‌خواست بکوبم توی دهنشون ولی نمی‌شد.