سایه سپید

چشمانم از حیرت بیرون زد،واقعا که پسر بی فکر و نفهمی بود.چطور مقابل این همه چشم که کنجکاوه به ما مانده بود این طور حرف میزد. ای کاش در اون مراسم نبودیم و وجود مهرداد در آن نزدیکی نبود تا با  سیلی به او نشان می دادم که حد خود را نگه دارد. به زحمت خونسردیم را حفظ  کردم  و تنها سرم را در مقابل انتظارش برای جواب، تکان دادم و رو از او  برگرداندم. آن قدر عصبی بودم که تحمل دیدن واکنش دخترهای اطرافم را  نداشتم.با آمدن پیش خدمتی که شربت سرو می کرد راه فراری از آن جو پیدا  کردم...