قلبم برای تو

اون‌قدر اون‌جا ایستادم و با خودم جنگیدم که سهیل اومد پشت پنجره. بازم دلم  لرزید و خونه چشمام پر اشک شد. نگاهش توی تاریکی اتاقم رقصید. معلوم بود  منتظره دلم براش پر می‌زد. برای شنیدن صداش برای دیدن چشماش. برای دیدن اون  دو تا گوی سیاه. اون دو تا چشم مهربون اما پا روی دلم گذاشتم. فرح خانوم  راست می‌گفت من نباید فرصت خوشبختی رو ازش می‌گرفتم اون اگه با من می‌موند  باید از خیر خانوادهاش می‌گذشت پس هیچ وقت خوشبخت نبود. پس شاید بدون من  هنوز فرصت خوشبختی رو داشته باشه.