قلبت را می بوسم

انگار که سراب بود. نمی دانم شاید هم خود واقعی اش بود. دست بی جاننم را  بلند کردم و از دور چشم هایم را لمس کردم، اما ‏راستش دیگر نای پذیرا بودنش  را نداشتم. تنها لحظه ی آخر قدم های بلند و شتاب زده ی طاها و چشم های بی  قرارش که مرا در ‏آغوش می کشید دیدم، دست های حمایتگرش کمرم را محکم گرفته  بود. دست های لرزانم را به یقه ی لباسش بند کردم. مردمک ‏چشم هایش لغزیدند و  نفس ونفس زنان نگاهم کرد. ‏