ابریشم و عشق

بهراد بی خبر اومد و ناغافل از زندگیم بیرون رفت. با فرشی که آخرین گره هاشم از روی دلتنگی زدم.با اینکه چشمام خیس بود اما بغض لحظه ی خداحافظی ام هرگز نشکست و اشک هام برای رسوا نشدنم بیشتر از همیشه صبوری کردن.کاسه ی آب رو که پشت سرش ریختم و ماشینش از پیچ کوچه گذشت, بی اختیار زیر لب زمزمه کردم._ ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد.در دام مانده صید و صیاد رفته باشد.اون رفت بدون اینکه هرگز بفهمه بودنش بهم بال پرواز می داد و رفتنش...