من سرکش

دستاش تو جیبشه و داره قدم آهسته میره جلوی در ... با دیدن سر بلند میکنه و یه لحظه .. پوزخندی روی لبش میشینه ... بی اختیارسری تکون میدم و جلو تر ازش راه میفتم که چادرم کشیده میشه و  یه لحظه نمیتونم کنترلش کنم و از رو سرم سر میخوره و  میفته رو زمین ...با عصبانیت بر میگردم سمتش  .. یه قسمت چادر تو دستشه و خیلی جدی داره نگام میکنه ...-  اینکه میگم مغزتون آنکادره ... اینکه میگم کوته فکرید بخاطر همینه  ... امشب با من نصف تهرون رو بدون این پارچه ی مشکیه مخوف طی الارض کردید  ...   توی این مدتی که اینجا بودید بارها برحسب صلاحدید ... کنار گذاشتیدش  ... برام خنده داره .. وقتی میبینم بازم حرف از اعتقاد میزنید !! کدوم  اعتقاد ؟؟؟! اعتقاد به یه چیز زمانی پیش میاد که نسبت بهش دانش داشته باشیم   ... همیشه راست و درست بدونیمش .. نه بنا به صلاحدید ...  توی موقعیت   های مختلف ... بذاریمش کنار ...شما نه به اینی که سرتونه اعتقاد دارید و نه  قطعا ایمان .... فقط عادت دارید ... همین !!!